chrześcijanin 21

foto: Magdalena Kaczor

Proponuję, jak mniemam, dość nietypową refleksję adwentową, bowiem krążyć będzie ona wokół czegoś, co jest elementem naszego codziennego życia. Po prostu wokół drzwi.

Drzwi

W przyjściu jednego człowieka do drugiego drzwi są zazwyczaj punktem kluczowym. Drzwi się przed kimś otwiera lub zamyka. To w drzwiach się kogoś wita i żegna. Przy drzwiach zaczyna się i kończy spotkanie osób, które są po obu stronach. W drzwiach mówimy komuś, żeby czuł się u nas jak u siebie, albo, że dziś może wejść tylko na chwilę. Gdy obawiamy się przychodnia, to przez drzwi mówimy mu, że nie może wejść, lub ukrywamy się za drzwiami i udajemy, że nas nie ma. Czasem oczekujemy by ktoś zapukał do naszych drzwi, ale nikt nie przychodzi. Innym razem ktoś przychodzi i puka, ale my robimy coś, co sprawia, że nie słyszymy pukania, albo po prostu nie ma nas w domu.

Dwa światy

Dwie osoby po dwóch stronach drzwi. Przychodzień i Domownik mają po swojej stronie drzwi dwa odrębne światy. Światy własnych historii życia, uczuć, myśli, planów na przyszłość i wszystkiego tego, co składa się na to, kim są. Drzwi są więc punktem, który te światy dzieli, ale zarazem  są miejscem, które może te światy połączyć.

Przychodzień

Przychodzień jest kimś z zewnątrz. Zawsze ma jakiś powód, dla którego zdecydował się aby przyjść. Gdy staje przed drzwiami Domownika, to znaczy, że ma już za sobą pewną podróż. Skądś wyszedł, poświęcił na przyjście jakiś czas i podjął jakiś trud, aby do drzwi dotrzeć. Niezależnie od okoliczności i motywacji, gdy Przychodzień staje przed drzwiami i puka, to ostatecznie jest to po prostu prośba. Prośba o otwarcie. Cokolwiek by nie robił przed drzwiami, jakkolwiek by nie pukał, ostatecznie jest zdany na Domownika.

Domownik

Domownik jest u siebie, jest na swoim terytorium. Może być przygotowany na przyjście Przychodnia, albo nie. Może mieć posprzątane mieszkanie, albo nie, może być odpowiednio ubrany, albo nie… Tak czy inaczej, to on ma prawo do decyzji: otworzyć drzwi, czy nie. Otwarcie drzwi to wpuszczenie Przychodnia do siebie, to zgoda na prośbę-propozycję Przychodnia. Pozostawienie drzwi zamkniętych, to zatrzymanie Przychodnia, to brak przyzwolenia na realizację jego planów – wszak Przychodzień, skoro przyszedł, to zapewne chce także wejść.

Pukanie

Moment kluczowy to pukanie do drzwi. Po pierwszym stuknięciu, Domownik i Przychodzień już są zaangażowani w tę przydrzwiową sytuację. Przychodzień zwieńczył swoją podróż, zrobił wszystko co mógł, zapukał i czeka. Niemniej jednak wie, że już pukając wkracza w świat Domownika, bowiem ten, gdy usłyszał pukanie, nie może pozostać na nie obojętny. Usłyszał i wie, że po drugiej stronie jest Przychodzień, który prosi o kontakt, o wpuszczenie do środka. Choć w momencie pukania to Domownik decyduje co stanie się później, to jednak Przychodzień postawił go w sytuacji wyboru. Nawet jeśli Domownik, nie zrobi nic, będzie udawał, że go nie ma, to jednak będzie wiedział, że nie odpowiedział na pukanie. Pozostanie w nim świadomość, że był niewrażliwy na pukanie, które przecież usłyszał. Jeśli zaś decyduje się na podejście do drzwi, na kontakt, na wpuszczenie Przychodnia, wtedy to otwarcie może rozwinąć się w spotkanie, w dzielenie, w przeniknięcie się dwóch wewnętrznych światów Domownika i Przychodnia…

Adwent

Adwent (łac. adventus) oznacza po prostu przyjście. Słowo Boże mówi: Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną.(Ap 3,20) W roku liturgicznym Adwent to tzw. mocny czas, czyli okres, który wymaga od nas wierzących większej uważności, by nie rozminąć się z tym, co Bóg chce dla nas uczynić. Okres ten kończy się Bożym Narodzeniem, czyli przyjściem Boga-Człowieka do mnie-człowieka. Jeśli tylko zechcemy, możemy adwentowe Słowo Boże, zwłaszcza to czytane w niedziele, potraktować jako pukanie Boga do drzwi naszego serca…

… puk, puk, puk.